Тибетскиот будизам воглавно е најпознат во западниот дел во светот преку мисијата на Далај-лама, а често се нарекува и „тантрички будизам“.
Потекнува од тантра, текстови кои содржат медитативни инструкции бидејќи основната цел на тибетскиот будизам е избегнување на желбите. Според ова учење, желбата носи страдање – доколку нема желби, нема да има ниту страдање, па затоа е потребно преку совладување на волјата и умот да се дојде до состојба во која нема желби.
Будизмот веќе со години е извор на непресушна инспирација и почетна точка за бројни размислувања, а истиот е следен и со разни истражувања.
На пример, утврдено е дека во текот на тантричките медитации доаѓа до зголемување на телесната температура, па е можно да се медитира и на многу ниски температури без никакви последици. Емпириски е утврдено и дека дишењето се забавува и тоа на 7 вдишувања и издишувања во минута.
Во согласност со ова, животот на тибетските монаси е многу интересен, а особено се издвојува еден од ритуалите на иницијација.
Кога пристапуваат кон редот, сите монаси добиваат едно камче кое секогаш мора да го носат со себе, а со камчето и една задача – најмалку еднаш дневно да го вртат во својата дланка и да го изговорат сето она на кое се благодарни во животот.
На почетокот, бројот на зборови кои ги изговараат во својата секојдневна задача е мал, но со вежбите, растот на духот, воочувањето на светот околу себе и се поголемото сфаќање на суштината на нашето постоење, бројот значително се зголемува, а вклучува се што еден обичен човек го смета за обично и работите на кои често заборава дека треба да биде благодарен.
По години и години практикување на ваквата вежба, монасите набројуваат и по 1000 работи поради кои се благодарни.
